Opakowania

Żywność ma kontakt z wieloma materiałami w czasie produkcji, wynikający z jej przetwarzania, pakowania, przechowywania i przy­gotowywania, i wszystkie te materiały mogą uwalniać do pokarmu substancje chemiczne. Jeśli więc zjadasz dużo pakowanej żywności, zwiększasz ryzyko kontaktu z chemikaliami, które wydzielają się z opakowań. W UE za „bezpieczny” kontakt z substancjami uwal­nianymi z tzw. food contact materials (FCMs) uznano kilogram pa­kowanej żywności dziennie na osobę ważącą ok. 130 funtów [ok. 60 kg]. Odnosi się to jednak tylko do dorosłych. Dzieci zjadają zwykle więcej niż dorośli na kilogram wagi ciała. Co gorsza, produkty prze­znaczone dla dzieci są często sprzedawane w małych opakowaniach, co zwiększa ryzyko przenikania szkodliwych substancji do pożywie­nia. Nie ma żadnych wiarygodnych danych na temat „bezpiecznych” dla dzieci granic kontaktu z pakowaną żywnością.

Oto przykłady związków chemicznych, które mogą przenikać z opakowań do żywności:

Szkodliwe chemikalia z opakowań plastikowych i styropiano­wych mogą przenikać do żywności i wywoływać problemy zdrowot­ne, w tym raka. Chodzi tu przede wszystkim o 1,3-butadien. Trudno jednak ustalić, w jakim stopniu przenika on do żywności, ponieważ każde z plastikowych lub styropianowych opakowań zawiera różne ilości tego toksycznego związku.

Izopropyl Tioksanton (ITX) może przenikać z opakowań aseptycznych i tzw. Tetra Pak do wszelkiego rodzaju tłustych produktów, na przykład mleka, w kontakcie z promieniami słonecznymi. Niewiele wiadomo na temat bezpieczeństwa dla zdrowia tej substancji che­micznej, choć produkuje się jej prawie 1000 ton. ITX to mieszan­ka dwóch izomerów uznanych przez Amerykańską Agencję Ochrony Środowiska (US EPA) za wysokie zagrożenie dla środowiska ze wzglę­du na ich toksyczny wpływ na życie wodne. W amerykańskim rapor­cie z 1999 roku podano, że u sześciu robotników mających kontakt z ITX pojawiła się wysypka w okolicach głowy i szyi po przebywaniu na słońcu. Przemysł nie dostarczył jeszcze jednoznacznych danych na temat wpływu ITX na zdrowie, zwłaszcza spożywanego wraz z za­nieczyszczonym pokarmem.

Teflon jest używany powszechnie do produkcji papierowych opakowań artykułów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia i podgrzewania w mikrofalówkach, takich jak frytki, popcorn i pizza, papierków od cukierków i wielu innych. Nie przepuszcza tłuszczu. Nie widać go, nie wydziela zapachu i nie ma smaku, ale jak otwo­rzysz opakowanie i moczysz w sosie frytki, uwalnia się związek flu­oru, zony, który rozpada się następnie na kwas perfluorooktanowy (PFOA). Według EPA, PFOA przenika do krwiobiegu; przypuszcza się, że jest rakotwórczy. Dane rządowe wskazują że ten związek che­miczny obecny jest we krwi wszystkich Amerykanów.

Aluminium jest obecne w opakowaniach gotowych produk­tów mrożonych do piekarnika i puszkach do napojów gazowanych. Ma związki z wieloma chorobami układu nerwowego. Im kwaśniejszy jest produkt, tym większe jest ryzyko uwalniania się tej sub­stancji.

Folie, używane do produkcji opakowań do mikrofalówek i pokry­wania wnętrza puszek, zawierają wiele związków chemicznych o dzia­łaniu podobnym do estrogenu, w tym ftalany i bisfenol A. Ostatnio stwierdzono, że ten drugi związek wywołuje odporność na insulinę, stan przedcukrzycowy, w którym tkanki tracą swoją naturalną wraż­liwość na ten hormon. Z plastikowych opakowań przeznaczonych do mikrofalówek związki chemiczne uwalniają się też do żywności w trakcie jej podgrzewania.

Związki o trudniejszym do ustalenia działaniu toksycznym to na przykład izocyjaniany – spoiwa w laminatach i wyściółkach pu­szek; semikarbazyd, stosowany w uszczelnianych plastikiem metalo­wych wieczkach do słoików z żywnością dla niemowląt; substancje lotne występujące w klejach i farbach drukarskich opakowań; susceptory – opakowania do kuchenek mikrofalowych, składające się zazwyczaj z metali i minerałów pokrytych warstwą plastiku, mające sprawić, że produkty zachowają chrupkość po podgrzaniu.

Owoce i warzywa o cienkiej skórce, takie jak ogórki, papryka i jabłka, zazwyczaj się woskuje. Ponadto wszystkie produkty roślin­ne w trakcie przechowywania są nieustannie spryskiwane rozmaitymi pestycydami i fungicydami. Niepożądane dodatki mogą też przenikać do tych produktów z opakowań. Jeśli na przykład plastikowe opako­wanie wykonane jest z chlorku winylu – znanego kancerogenu i sub­stancji zaburzającej pracę układu endokrynologicznego – może on z łatwością przenikać do żywności, zwłaszcza kwaśnej i tłustej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.